همه حوض های ساروجی دارای بار نیستند. حوض هایی دارای بار هستند که در بیرون قلعه و در نزدیکی چشمه  وجود داشته اند دارای بار میباشند و اغلب بار انها شمش طلا به صورت خشت و نیز سکه بوده است.بار را در وسط حوض و عمق کمتر از یک ارنج (حدود شصت سانت)درون ساروج قرار میدادند.کافیست با پتک یا چکش سنگین ضزبه وارد کرده و ساروج که زیر آن خالی است به راحتی میشکند.

دوستان گرامی و با شعور  چیزی بنام موکل ساخته و پرداخته یکسری آدم کم سواد و تهی از خرد هست و وجود خارجی ندارد.رمالها یا همون کلاهبردارها برای اینکه مردم رو سرکیسه کنند می گفتند که ما موکل داریم و از همه چیز آگاهییم.خود را رابط بین خود و خدا قرار میدهند.دوستان گرامی موکل وجود ندارد و کسی جز خدا از غیب نمیداند و هر کس که ادعا میکند از غیب میداند شیاد و کلاهبرداری بیش نیست.متاسفانه مسئله موکل وارد بحث گنج یابی شده و فرصتی است برای سرکیسه کردن مردم نا آگاه.من خیلی با اینجور افراد برخورد کرده ام و بهشان ثابت کرده ام که دروغگو و کلاهبرداری بیش نیستند.اینجور افراد ادعا میکنند که مسلمان دو آتشه هستند و علم غیب دارند به طوری که زیر زمین را میبینند.اگر اینطور است پس دستگاه برای چی اختراع شد؟دوستان گرامی خود حضرت محمد(ص) چنین ادعایی نداشت که این رمالها دارند.

با دقت در آیات مختلف قرآن به خوبی روشن می شود که دو دسته آیه در زمینه علم غیب وجود دارد نخست آیاتی که علم غیب را مخصوص خدا معرفی کرده و از غیر او نفی می نماید، مانند آیه 59 انعام: «وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَیْبِ لا یَعْلَمُها إِلَّا هُوَ»؛ کلیدهای غیب نزد خدا است که جز او کسی آنها را نمی داند، و آیه 65 «نمل قُلْ لا یَعْلَمُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الْغَیْبَ إِلَّا اللَّهُ»؛ بگو هیچیک از کسانی که در آسمانها و زمین هستند غیب را نمی دانند، جز خدا.
و مانند آنچه درباره پیامبر (ص) در آیه 50 سوره انعام آمده است: «قُلْ لا أَقُولُ لَکُمْ عِنْدِی خَزائِنُ اللَّهِ وَ لا أَعْلَمُ الْغَیْبَ»؛ بگو من به شما نمی گویم خزائن خداوند نزد من است، و من غیب را نمی دانم و در آیه 188 اعراف می خوانیم: «وَ لَوْ کُنْتُ أَعْلَمُ الْغَیْبَ لَاسْتَکْثَرْتُ مِنَ الْخَیْرِ»؛ اگر من غیب را می دانستم خیر فراوانی برای خود فراهم می نمودم و بالآخره در آیه 20 یونس می خوانیم: «فَقُلْ إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلَّهِ»؛ بگو غیب مخصوص خدا است و امثال این آیات.

گور دخمه خود یک مبحث بسیار  بزرگی است که میشود چندین کتاب در موردش نوشت.گور دخمه ها یادگار سلسله مادهاست و از آن موقع چنین رسمی برای تدفین وجود داشته است.اغلب گوردخمه ها دارای بار هستن و بارش به آسانی خارج میشود.اغلب بار در خود گور میباشد.در مواردی هم بوده که از دخمه راهی مخفی به اتاقکی ختم میشود که اموال آن شخص است که در گور دخمه دفن شده.گور دخمه ها اغلب در ارتفاعات قرار دارد به طوری که بدون طناب و آویزان شدن از پرتگاه راه دیگری برای ورود وجود ندارد.این رو همیشه به ذهن بسپارید که اطراف آن قلعه یا دژ هم وجود خواهد داشت.هیچگاه گور دخمه ها را تخریب یا منفجر نکنید و فقط کار خود رو انجام بدید .در گور دخمه ها از ساروج استفاده نشده است و تمام بنا از تراشیده شدن سنگ ساخته شده است.

تنها برای خروج گازهای زمینی(آهک و گوگرد و اکسید فلزات) تعبیه شده وراه ورود  به خزانه نیست.اینکه بی سوادان میگویند برای خارج کردن گاز طلاست حرف احمقانه ای است چون طلا اصلا با اکسیژن اکسید نمیشود که گاز داشته باشد.همیشه حرفها رو بسنجید و هر حرف احمقانه ای که توسط یکسری آدم بیسواد اختراع شده رو باور نکنید.آهک در مجاورت رطوبت تولید گاز کرده که بسیار خطرناک است.بویی بد شبیه بوی تخم مرغ گندیده که شما را در اعماق اذیت میکند گوگرد هستش.هواکش خزانه  کوچک هستش به طوری که انسان قادر نیست  به بار دسترسی و حتی از این راه نمیشود بار را مشاهده کرد.

علامت نعل اسب نماد خوش اقبالی و در گنج یابی نماد گنج و دفینه است.باید توجه داشت که عمق کنده کاری حداقل یک سانتیمتر باشد.طرف باز نعل اسب را بین یک تا دو زرع بکاوید.بار خوبی وجود خواهد داشت.احتمال این که به تخته سنگ یا ساروج نازک برخورد کنید بسیار زیاد است.از افسانه سازي كاملا بپرهيزيد.بار اين علامت بيشتر مواقع سكه بوده است.

برای اولین بار در سایتهای گنج یابی .این یک نمونه از نسخه است که روی سنگ نوشته شده است.البته این نسخه جعلی میباشد و توسط کلاهبرداران در سلیمانیه عراق ساخته شده است.از این نسخه شاید هزار عدد تولید شده و در کشور پخش شده است.از نوع نسخه روی پوست هم ساخته شده.از شما دوستان خواهشمندم که گول افراد سودجو  و کلاهبردار رو نخورید. هدف از قرار دادن این سندها بالا بردن آگاهی شما میباشد.

پاتوق وسوسه‌ شدگان ثروت

      در خيابان منوچهري زمان حکومت گذشته،  درست آنجايي كه مغازه‌ هاي قیمتی كنار هم قرار دارند، دستفروشاني هستند،  كه مي ‌توان از زير زبانشان حرف‌هايي درباره نقشه‌ هاي گنج بيرون آورد.  البته آنها بسختي به رهگذران و جويندگان نقشه‌ هاي گنج اعتماد مي‌ كنند،  چرا كه خوب مي ‌دانند افتادن در اين معركه چه خطراتي دارد.  مردي كه بساطي جلوي پايش گسترده می گوید:  هر از چند گاهي كلاهبرداراني پيدا مي‌شوند،  و نقشه‌ هاي قلابي گنج را به فريب‌ خوردگان ثروت مي‌ فروشند. او از قيمت اين نقشه‌ها هم با خبر است،  و مي‌گويد با صد هزار تومان هم مي ‌شود نقشه ‌اي نيم بند دست و پا كرد.  البته جواني ديگر كه كمي بالاتر بساط كرده، اطلاعاتش دقيق‌تر است می گوید،  كساني هستند كه نسخه ‌هاي قديمي مربوط به اجدادشان را به منوچهري مي‌آورند،  و با آب و تاب فراوان از اموالي مي ‌گويند،  كه زير خاك مخفي شده است.  او معتقد است اين نسخه‌ها مربوط به زمان‌هايي است،  كه آدم‌ هاي چند سده پيش به دليل آشفته شدن اوضاع مملكت مثلا به دليل بروز جنگ،  دارايي ‌هاي خود را زير خروارها خاك پنهان كرده‌اند،  و حالا نوادگان آنان مي‌آيند،  تا دارايي‌ هاي اجداد خود را به نام گنج به فريب ‌خوردگان ثروت بفروشند.  اما بي‌شك اينان نيز چيز واقعي در بساط ندارند،  و دام فريب را براي ساده ‌لوحان پهن كرده‌اند.

      قابل توجه:  90 درصد كساني كه دنبال گنج هستند،  مي ‌بازند!  و از 10 درصدي كه به چيزي مي‌رسند،  5 درصد شان گرفتار قانون مي ‌شوند،  و از 5 درصد باقيمانده فقط 2 درصد به اشياي قيمتي مي ‌رسند.  اما اين آمار براي جويندگان گنج اسباب تنبيه نيست،  آنها به پند كارشناسان گوش نمی دهند،  بلكه به مغناطيسي جلب مي‌ شوند، كه از دل زمين برمي‌آيد.

      اينها گفته‌ هاي عسكر مرادي، كارشناس يگان حفاظت از ميراث فرهنگي است،  او معتقد است هيچ كدام از نقشه ‌هايي كه مي‌ توان با ترفند از منوچهري و سيداسماعيل خريداري كرد،  مورد تاييد كارشناسان نيست،  چرا كه كلاهبرداراني كه اين نقشه‌ها را مي‌ كشند،  خط و زبان تاریخی را نمی شناسند،  براي همين خطوطي را سر هم مي ‌كنند،  تا افراد بي‌اطلاع را به دام بيندازند.  مرادي البته تعداد فريب‌ خوردگان را آنقدر زياد مي‌ داند،  كه نمي ‌تواند آمار دقيقي درباره آنها بدهد.  اين در حالي است،  كساني كه كلاهشان برداشته شده است،  چون خود را نيز متهم مي ‌دانند،  از ترس سازمان ميراث فرهنگي اطلاعي نمي‌دهند،  هر چند اگر اطلاع نيز بدهند،  كاري از دست كسي بر نمي ‌آيد،  و كلاهبردار پول‌ها را با خود برده است.

      او به همين دليل معتقد است،  نبايد گول افراد فالگير يا كساني كه درويش مسلكند خورد،  که ادعاي اطلاع از غيب هم را دارند.  ولي كسي كه عزمش را براي كسب ثروت،  آن‌هم از نوع باستاني‌ اش جمع كرده،  هرگز به اين حرف‌ها اعتماد نمي‌ كند.  او مي ‌داند كه در طول تاريخ گنج‌ هاي شاهان ايراني بويژه در زمان‌ هايي،  كه كشور با بحران مواجه مي ‌شده،  جايي امن‌تر از عمق زمين نداشته ‌اند.  آنها همچنين مي ‌دانند كه به واسطه تاريخ پر فراز و نشيب ايران،  مردم بويژه ثروتمندان اشياي قيمتي خود را به دست خاك،  يا شكاف ديوار مي‌ سپرده‌ اند،  تا با رفع اوضاع بحراني دوباره به سراغش بروند.  البته از آنجا كه ايرانيان باستان به زندگي پس از مرگ نيز باور داشتند، بخشي از اجناس قيمتي ‌شان به همراه آنان دفن مي ‌شده،  پس امروز گورستان‌ هاي باستاني هم،  جاذبه‌ اي وصف ‌نشدني براي جويندگان گنج است.

      اما يك جوينده گنج هر چقدر هم كه تيزهوش باشد،  اگر حرفه ‌اي و عضو باندي خاص نباشد،  بالاخره در دام فريب مي ‌افتد.  تشخيص اصالت نقشه‌ها و اجناس به دست آمده از حفاري‌ها،  يكي از دام‌ هاي هميشه پهن است.  كارشناسان و صاحب ‌نظران تاريخ و فرهنگ،  به هيچ وجه اصالتي براي نقشه‌ هاي گنج قائل نيستند.  چرا كه باور دارند،  با گذشت ساليان متمادي و روي دادن حوادث متعدد،  مجالي براي بقاي نقشه‌ هاي گنج نمانده است.

           در کتابها و داستان های قدیمی و تاریخی بسیار خوانده و شنیده ایم،  که عده ای از گذشته ها بدنبال گنج می دویدند،  و گاهی شغلشان در همین رابطه بوده،  یعنی جویندگی گنج و یا دلالی و خرید و فروش آن،  و یا تهیه و فروش نقشه و گنج نامه و یا نسخه.  همیشه در این رابطه عده ای همعلاقه مند بودند،  عتیقه ای داشته باشند،  و پز آنرا بدهند،  و یا بگویند از اجدادمان است.  البته مفهوم گنج در گذشته ها به سکه ها و ظروف طلا و نقره و بضاً مجسمه ها و اشیای متنوع دینی و غیره و همچنین کتاب بود.  بنابر این گنج کاری بود و بازاری و بورسی داشت،  بدلیل درآمد خوب،  یهودیان زیادی در اینکار بودند.  بیشترین موقعیت و اوج کار و بازار گنج در گذشته،  از ابتدای هزاره دوم در قسطنطنیه و بغداد،  و تعدادی شهر های کوچکتر دیگر بود.  خود بخود مطابق امروز،  مافیایی و گروه هایی و صنف هایی در این کار ایجاد شده بود،  عده ای هم در آن بازار مشغول ساخت گنج های و نقشه های تقلبی بودند.   امروزه بعضی از این تقلبیها را بعنوان مدرک تاریخی،  در موزه ها نگه می دارند،  و عده ای بر اساس آنها تاریخ ساده و بی اساسی،  چون حمله اسکندر را می گویند،  و اینها در مواردی گیج و گنگ هم میشوند.  درست شبیه داستان عزیز نسین،  که در کتابش می گوید:  مگر تو مملکت شما خر نیست.  مثلا سکه  های تقلبی که هفت یا هشت صده پیش،  بر اساس داستان اسکندر مقدونی در قسطنطنیه درست کرده اند،  امروزه بسیاری از کم دانش های پر مدرک تحصیلی،  نمی توانند تشخیص دهند که تقلبی است.  چندین سال پیش شخصی با خوشحالی نسخه ای آورد،  که برای او بخوانم،  تا سپس برود و بکند و پولدار شود.  این نسخه در اواسط پادشاهی قاجاریه جعل شده بود،  ولی از زمان علی عمادالدوله بویه خبر می داد،  به او گفتم این یک سند مهم تاریخی،  درباره وجود تاریخی گنج های تقلبی است.