آموزش کار با ردیاب و فلزیاب
در اینجا قصد دارم تا شیوه کار و استفاده از ردیاب بسیار ساده را برایتان شرح دهم. میخواهیم ببینیم ردیاب چگونه جایی که دفینه باشه عمل میکنه وقتی که جایی دفینه هست و شما از مسیر بغل آن رد میشوید دو سر سیم به طرف آن جذب میشود
و حالا شما باید جایی که دو سر سیم شما را میکشاند بروید دقت کنید وبا تمرکزجلو بروید تا درصد...
روش کار با این ردیاب به این شکل است که شما دو دسته را دست میگیرید و یک نقطه را مبدا کار خود
قرار میدید و حال از نقطه به صورت (+) یعنی یک مسیرو به جلو و دوباره برعکسش دوباره نقطه وسط
حالا جهت مخالف به جلو و دوباره برعکسش مثل علامت مثبت تا با این کار ردیاب بتونه جارو برای شما تا
حدودی نقطه کنه چون شما با این روش به چهار جهت مخالف رفتید و جایی که دفینه در آنجا مدفون
است رو مشخص کردید حالا میخواهیم ببینیم ردیاب چگونه جایی که دفینه باشه عمل میکنه
وقتی که جایی دفینه هست و شما از مسیر بغل آن رد میشوید دو سر سیم به طرف آن جذب میشود
و حالا شما باید جایی که دو سر سیم شما را میکشاند بروید دقت کنید وبا تمرکزجلو بروید تا درصد خطارو
کاهش بدید وقتی که به جهتی که امواج شمارو میکشاند میروید برای کاهش ضریب خطا این عملو از
چهارجهت انجام دهید تا کاملا مطمئن بشوید که اشتباه نکردید وقتی که شما روی دفینه میرسید البته
نه کامل به خاطر اینکه آن نقطه که دفینه است تا حدود ۳ متر در ۳مترو آلوده میکنه رو این حساب نقطه
کامل نمیکنه و ردیاب از آنجا شروع به باز شدن میکنه و دو سر سیم از هم باز شده و به جای اینکه از جلو
به هم جفت بشن بر عکس میشه و دو سر سیم از هم باز شده و هر یک به سمت یکی از بازوهای
شما کشیده میشوند در این قسمت با این کار شما حدوده دفینه رو معلوم کردید تا سه متر در سه متر
بعد از این کار دیگه باید نقطه زنو وارد کار کنید که میتونید از شاقول استفاده کنید به همین سادگی
دوستان همانطور که تو عکس مشاهده میکنید یک تعداد از برجکها هستند که چند نمونه از آن را در شهر ایلام و گلوگاه مشاهده کردم و برای شماراجع به آنها توضیح میدم
سیستم این برجکها به این شکله که برجکی با ارتفاع کم تا حدوده ۲ متر و به صورت مربع شکل معمولا هست که در چهار طرف آن را سوراخهایی تشکیل داده شده مثل پنجره که در هر سوراخ که در برجک موجوده نشان یک بار است که شما باید درون آن را نگاه کنید و در مسیر دیدتون آثاری یا برامدگی که مشخص شد را بروید و همونجا مشغول به کاووش بشید .
بنده وقتی که به ایلام رفته بودم به یکی از این برجکها بر خوردم که در زمین پهناوری بود ولی متاسفانه چون آن زمینها تبدیل به زمین کشاورزی شده بود فقط سه آثارو در آنجا مشاهده کردم که در مسیر آخر هم سنگ پالون بود که در اصل باید زیر همان را کاووش کرد و به دفینه دست یافت .
جوغان
در ارسال های قبلی درباره اهمیت سنگ و جوغان در گنج یابی و کاوش دفینه مطالب مختلفی ارائه شد در اینجا تصویر سنگ جوغان جهت آشنایی آورده شده است:
گنج یابی و آب
دفینه – گنج و یا بررسی های باستانشناسی سطح بر اساس منابع آب ساخته شده باشد . چون آب وجود دارد ، جایی که آب هست زندگی و جایی که زندگی هست فرهنگ و مدنیت هم خواهد بود . جایی که مدنیت هست از آنها آثارهایی بجا خواهد ماند و از آثارها میتوانیم اطلاعات در مورد انسانها و رفتارهای اجتماعی و اقتصادی مردم بدست بیاوریم....
آب ماده ای بدون مزه و بدون بو است که برای تمام شکل های حیات لازم است .آب برای زندگی انسانها از اهمیت بالایی برخوردار است . به همین خصوص جایی که آب هست زندگی و جایی که زندگی هست فرهنگ و مدنیت هم خواهد بود . فرهنگ ها ومدنیت هایی که با بودن آب تشکیل می شوند از خود آثارهایی بجا خواهند گذاشت .همین آثارهای بجا مانده به ما درباره چگونگی زندگی انسانها در آن دوران اطلاعات خواهد داد
مصالحی که برای ساخت یک بنا استفاده می شود حدود 2 – 3 برابر مصالح برای ساخت آن بنا از آب استفاده می شود. در دوران باستان امکان حمل خاک ، سنگ ، خشت و سایر مصالح به دوردست ها ممکن بود ولی حمل آب به این راحتی ها نبود به همین دلیل شهرک سازی ، سازه های مختلف ، کشاورزی و دامداری در مجاورت منابع آب قرار می گرفت
دفینه – گنج و یا بررسی های باستانشناسی سطح بر اساس منابع آب ساخته شده باشد . چون آب وجود دارد ، جایی که آب هست زندگی و جایی که زندگی هست فرهنگ و مدنیت هم خواهد بود . جایی که مدنیت هست از آنها آثارهایی بجا خواهد ماند و از آثارها میتوانیم اطلاعات در مورد انسانها و رفتارهای اجتماعی و اقتصادی مردم بدست بیاوریم
مسئله مهم که مربوط به دفینه یابی می شود ، اشیاء مختلف استفاده شده و بجا مانده از آن دوران است
اگر آب نباشد ممکن نیست اولین استفاده شان آب بوده و یا آثاری بجا مانده از منبع آب باید باشد ، در غیر این صورت آدرس اشتباه است و در جای اشتباهی توقف کرده ایم!
مومیایی گنج باستان
هنگامي که فرعون مي مرد ، مستخدمان بدن او را به معبدي نزديک آرامگاهش مي بردند . ابتدا کاهن حنوط کننده بدن حاکم را به آرامي روي ميز باريک قرار مي داد و اندام هاي داخلي اش را تخليه مي کرد تا مانع پوسيدگي شود . سپس از طريق بيني با يک قلاب دراز مغز را قطعه قطه خارج مي کردند . تنها اندامي که برداشته نمي شد ، قلب بود ، زيرا گمان مي رفت که مرکز روح باشد.بعد از تخليه اندامها ، بدن فرعون با شراب خرما شستشو داده مي شد و با صمغ مُرّ ( ماده اي که از نوعي درخت خاص به دست مي ايد و براي عطر سازي استفاده مي شود ) (کهربا) و عطر ، پَُر و دوباره دوخته مي شد . سپس حنوط گران ان را با "نَترون " (سليکات سديم والومينيوم) ، نوع خاصي از نمک ، مي پوشاندند تا مايعات درون بافتهاي بدن خشک شود . بعد از هفتاد روز بدن خشک شده را در رود نيل مي شستند و روي پوست روغن وموم مي ماليدند . سپس پيکر را در نوارهايي از کتان نازک مي پيچيدند . اگر تمام اين عمليات درست انجام مي شد ، بر اساس اعتقاد مصريان ، فرعون مرده دوباره به زندگي باز مي گشت...
موميايي کردن در مصر باستان
اعتقاد به زندگي دوباره يکي از اجزاي اساسي مذهب مصري ها بود. در اين باره چند نوع تفسير و توضيح معمول بود . در يکي از اين تفاسير ، مرده در زميني در بهشت ساکن مي شد که ان را سرزمين " يارو " " Yaru" مي ناميدند . در اين محل که به مزارع مصر بي شباهت نبود ، مرده در صلح و وفور ونعمت زندگي مي کرد . بعضي از افراد که قادر نبودند به يارو برسند ، زيرا يارو را اب احاطه کرده بود ، براي ياري گرفتن از حيوانات مقدس نام نويسي مي کردند . جيمز هنري بريستد ، مصر شناس ، اين سفر را بدين نحو توصيف مي کند : " گاهي اوقات شخص متوفي از باز يا لک لک مي خواهد تا او را از اب عبور دهند ... گاهي اوقات خداوند خورشيد او را سوار بر قايقش حمل مي کند . اما اغلب ان ها به خدمات مرد قايقراني مشهور به " صورت وارو " يا " پس نگر " نياز دارند ، زيرا او هميشه صورتش را به عقب برگردانده است تا قايقش را به جلو براند . او همه کس را سوار قايقش نمي کند ، بلکه تنها کساني را قبول مي کند که در مورد انها گفته شده باشد : " او ، بر خلاف ظاهرش ، ابليس نيست " .
بر اساس نوشته هاي بسياري از مورخان اين نخستين بار در تاريخ بوده است که مردم به ارتباط کيفيت زندگي پس از مرگ با اعمال و رفتار دوران زندگي اعتقاد داشته اند .
بعدها ، مصريها به اين باور رسيدند که مردگان نيک در جهان زيرين به" ازيرويس " ( خداي دنياي مردگان ) مي پيوندند و تنها فرعون مقتدر و خانواده اش همراه با تعداد کمي از اشراف و صاحب منصبان بالا قادرند به زندگي پس از مرگ برسند . حتي کساني که در دايره نزديکان حاکم بودند نمي توانستند به جهان زيرزمين برسند ، مگر اينکه حاکم انها را هدايت مي کرد . به اين ترتيب ، به منظور نزديکي به روح فرعون ، اشراف ارامگاهايشان را تا حد امکان نزديک به ارامگاه فرعون مي ساختند و معمولا فرعون ، زمين و مواد لازم را براي ساختن آرامگاه در اختيارشان قرار مي داد . مصري هاي عادي که نمي توانستند به زندگي دوباره برسند ، مردگانشان را در حفره هاي کم عمق در شن در کنار آرامگاه فراعنه و اشراف دفن مي کردند .
مصريان باستان معتقد بودند که که روح فرعون براي سفر به زندگي دوباره به يک کالبد نياز دارد . ، به علاوه اگر اجازه داده مي شد تا بدن بعد از مرگ بپوسد ، روح يا "کا " محکوم مي شد تا ابد به تنهايي بگردد . مصري ها مي خواستند از سفر موفق حکمرانشان به جهان ديگر مطمئن باشند ، جايي که بر اساس اعتقاد انها حاکم مي توانست امنيت مردمش را براي ابد تضمين کند . به همين دليل انها شيوه خاصي را به نام موميايي کردن ابداع کردند که پيکر فرعون و و نيز اعضاي خانواده او و اشراف برگزيده را که اجازه ورود به دنياي زير زمين را داشتند ، حفظ مي کرد.
"مصريان باستان معتقد بودند قلب شخص مرده را خدايان وزن مي کنند ، تا ارزش شخص براي زندگي بعدي تعيين شود".
هنگامي که فرعون مي مرد ، مستخدمان بدن او را به معبدي نزديک آرامگاهش مي بردند . ابتدا کاهن حنوط کننده بدن حاکم را به آرامي روي ميز باريک قرار مي داد و اندام هاي داخلي اش را تخليه مي کرد تا مانع پوسيدگي شود . سپس از طريق بيني با يک قلاب دراز مغز را قطعه قطه خارج مي کردند . تنها اندامي که برداشته نمي شد ، قلب بود ، زيرا گمان مي رفت که مرکز روح باشد.بعد از تخليه اندامها ، بدن فرعون با شراب خرما شستشو داده مي شد و با صمغ مُرّ ( ماده اي که از نوعي درخت خاص به دست مي ايد و براي عطر سازي استفاده مي شود ) (کهربا) و عطر ، پَُر و دوباره دوخته مي شد . سپس حنوط گران ان را با "نَترون " (سليکات سديم والومينيوم) ، نوع خاصي از نمک ، مي پوشاندند تا مايعات درون بافتهاي بدن خشک شود . بعد از هفتاد روز بدن خشک شده را در رود نيل مي شستند و روي پوست روغن وموم مي ماليدند . سپس پيکر را در نوارهايي از کتان نازک مي پيچيدند . اگر تمام اين عمليات درست انجام مي شد ، بر اساس اعتقاد مصريان ، فرعون مرده دوباره به زندگي باز مي گشت . يک منبع باستاني مي گويد : " پوستت بايد به خاطر تو بلند شود ، استخوان هايت بايد به خاطر تو بايد به هم جوش بخورند ، اجزاي بدنت بايد خودشان را به خاطر تو گرد هم بيايند . پوستت بايد به خاطر تو دوباره جفت شود ."
هنگامي که بدن موميايي مي شد ، وقت برگزاري مراسم فرا مي رسيد . جسد را در سه تابوت بزرگ تو در تو مي گذاشتند . سپس هر سه تابوت را در يک تابوت بزرگ تر سنگي مي گذاشتند و روي يک پايه تابوت قرار مي دادند که به آرامگاه کشيده مي شد . کاهنان پيشاپيش يک گروه بزرگ حرکت مي کردند ، بخور مّرَُ مي پراکندند و دعا مي خواندند . بعد از کاهنان ، خانواده فرعون بودند که توسط ملکه گريان هدايت مي شدند . او براي نشان دادن اندوهش روي صورتش گِل مي ماليد و پيراهنش را پاره مي کرد.
در پايان صف طويلي از عزاداران شامل خويشاوندان وکارگزاران دربار مي امدند . مستخدمان لباس ها ، غذا ، اسلحه ، جواهرات ، اسباب و اثاثيه و ساير لوازمي را که فرعون در زندگي بعدي استفاده مي کرد ، حمل مي کردند .
بعد از قرار دادن فرعون در آرامگاه ، کاهن اعظم ، مراسم نهايي را به جا مي اورد که با اين کلمات پايان مي يافت : " تو دوباره زندگي خواهي کرد ، تو هميشه زنده مي ماني ، تو دوباره جوان مي شوي ، تو دوباره جوان هستي براي هميشه ." براي تغذيه روح فرعون پس از مرگ ، کاهنان خاصي ائين مذهبي را در معبد سوگواري مجزايي اجرا مي کردند .
پس بنابراین به این نتیجه میرسیم که داخل ایران مومیایی انجام نمیشده و فقط تعداد معدودی وجود دارد و آن هم به این دلیل است که در گذشته زنانی را که از مصر به ایران میاوردند بعد از فوتشان آنها را با آیین خودشان مومیایی میکردند و دفن میکردند و برای این کار هم از مصر نمک های مخصوصی را میاوردند که فقط در خود مصر موجود بود .
نشانه سنگ خوک در گنج و دفینه یابی
نماد و نشانه های حیوانی در گنج یابی و کشف زیرخاکی پرکاربرد بوده و همواره باید به این نمادها و نشانه های دفینه به عنوان شاخص و یا راهنما نگاه کرد یکی از نشانه های گنج ، علامت خوک سنگ یا سنگ خوک است که به دو مفهوم در گنج یابی کاربرد دارد .
این سنگ نمادی است هم برای نشان دادن مسیر و در بعضی اوقات هم جهت مخفی سازی
دفینه کاربرد داشت . این سنگ نگاره به چند حالت مختلف تعبیر میشه و بستگی به شرایط قرار
گیری این سنگ در جاهای مختلف دارد .اول میپردازیم به معنی اول آن که اگر این سنگ در روی
سنگی تختی قرار داشت و رنگ آن به رنگ اوخرایی یا سیاه بود چه معنی میدهد در این صورت باید
در زیر شکم خوک درزی باشد که اگر موجود بود در شکم آن سنگی قیمتی نمد پیج شده است .
گنج مخفی پل های ایران باستان
ایران سابقه درخشان و طولانی دارد و این تمدن درخشان در جای جای کشور و به اشکال مختلف بروز پیدا کرده است یکی از این اشکال معماری و راهها و ساخت پل هاست. در مناطق مختلف ایران پل های باستانی و قدیمی زیادی وجود دارد که از نظر تاریخی و گنج یابی و باستان شناسی اهمیت دارد برخی از این پل ها علاوه بر ارزش باستانی و تاریخی دارای گنج و زیرخاکی هم می باشند.
تمام پلهای ایران دارای دفینه نیستند و فقط پلهای مربوط به یک زمان خاص دارای دفینه هستند.
در زمان صفویه برای همه کاروان سرا ها و پلهای ساخته شده چند خمر سکه دفن می شد.
پادشاهان این دوران برای اینکه آبادانی مملکت عقب نیفتد و بر اثر حوادث راهها مصدود نشود یا کاروان سرا ها خراب نشود حجمی از طلا را در جایی مشخص در پل یا کاروانسرا میگذاشتند که در صورت نیاز برای مکانهای گفته شده خرج شود و برای همین است که تمام پل ها و کاروان سراهای دوران صفوی اموال دارد. البته در این جاها حفاری بسیار شده است و خیلی از آنها از بین رفته است ولی این را گفتم که در پلهای دیگر و کاروان سراهای دیگر دنبال دفینه نگردید.
خط عیلامی و گنج یابی
در ارسالهای قبلی و در معرفی خطوط باستانی و ضرورت شناخت آنها در گنج یابی و کشف دفینه مطالبی نوشتیم چون دانستن خطوط و آگاهی از آنها در کاوش راهگشا بوده و علاوه بر اینکه در نقشه خوانی موثر است در کشف و حس تاریخچه درست دفینه ها می تواند کمک رسان باشد در اینجا نمونه ای از خط عیلامی را برای گنج یابان و طالبان دفینه می آورم:
لوحهی کشف شده در شوش
خط عیلامی مقدم(خط تصویری- خط ماقبل عیلامی)
گنج یابی در غار و حفره های تاریخی
غار و حفره ها و دخمه های باستانی از نظر گنج یابی مهم هستند . غار به عنوان خانه و پناهگاه اولیه انسان های اولیه در مقابل حوادث طبیعی و حیوانات درنده بوده است کاربری غار اگرچه در دوره های بعد با شکل شهرنشینی انسان تغییر کرد ولی همواره به عنوان جایگاه خاص مورد توجه بود ابزار و وسایل کشف شده در غار و یا حفره های باستانی مبین این موضوع است که این اماکن از نظر گنج و دفینه ذیقیمت می باشند.
همانطور که دوستان می دانیم چون دوره اولیه زندگی از غار نشینی شروع شده و سپس به ساخت خانه و شهرنشینی کشیده شده است , غارهای موجود در ایران که از دین زرتشت و مزدیسنا به زاغه نشینی در اطراف شمال غربی و در غارهای موجود در اکثر مناطق ایران مبادرت کردند .این غارها که اکثرا از نوع رسوبی یا آهکی بودند در دوره های مختلف توسط افراد مختلف صناعت و مرمت و ساخته شدند وبعضی بطور 100درصد محل زندگی بوده اند و محل خرج دفینه ها نبودند.
در این میان افراد سپاه یا درباری که از نوع خزانه های درباری و یا راهزنان از دست دشمنان میترسیدند مبادرت به حفاظت ذخایر و سپرده های خود در غارهای متنوع و با ایجاد تله ها و طلسمات مختلف آنها را که از آنها " دفینه " یاد میشود شروع به دخیره و استتار کردن در غارها کردند.
نشانه صندلی در گنج یابی
در گنج یابی علائم و نشانه های زیادی به عنوان نشانه و یا مسیریاب گنج و دفینه محسوب می شود و برخی از آنها به عنوان و نماد و نشان پرکاربرد در گنج یابی به شمار رفته و از حیث کثرت جزو شاخص ها محسوب می شوند. نشان سنگ صندلی یک از آثارهایی هست ک تو کشور ایران به وفور پیدا میشه و بیشتر مواقع
دفینه ای که برای این آثار قرار میدادن الماس و سنگهای قیمتی بود البته سکه در ابعاد خمره
کوچک هم قرار میدن و .... ولی بیشتر موردهای اولی رو میذاشتن و معمولا سنگ صندلی را
در بلندی قرار میدادن .
