استاد دفینه و کشف زیرخاکی
کلمه گنج و گنجینه از گذشته های بسیار دور در فرهنگ محاورهای ایرانیان وجود داشته است این حقیقت را میتوان با مراجعه به اشعار شاعران پارسی گوی با قدمت هزار ساله رهگیری کرد. قطعاً و یقیناً اطمینان داریم در سدههای پیش مخفی کردن اموال ارزشمند یا (بارگذاری) و مهر و موم کردن آن یک تخصص محسوب میشد.
اُستادکار مربوط می بایست در کنار خوشنامی و درستکاری و رازداری حتما در حد اندازه یک زمین شناس و یک مهندس امروزیه سازه اطلاعات داشته باشد ، قطعا امکان استفاده از تخصص این استادکار برای حکام و ثروتمندان محلی و منطقه ای میسر بود.
مخفی کردن گنج از گزند دسترسی طماعان و دزدان یکی از دغدغههای (بارگذار) بوده است. قطعا در اَمان ماندن از باران، رطوبت، گرما و سرما نیز می بایست ملاک نظر قرار گیرد. شاید با ما هم نظر باشید که مهارت در این شغل نیازمند دانشی بسیار پیچیده بوده است و اگر با ما هم رای باشید قابل درک می شود که چرا بعد از هزاران سال کماکان گنجینه های مدفون در محل اختفای خود بدون هیچ نگرانی از تهدید دیگران و فرسایش مداوم در جای خود مخفی باقی مانده اند.
یک علاقه مند و یک جویای گنج موفق کسی است که ابتدا بتواند و بداند حداقل های چگونگی مخفی نمودن این اشیا چگونه بوده و این دانش را بشناسد. تصور کنید چگونگی انتخاب و استفاده از مصالح در دسترس، حتی طریقه انتقال آن مصالح به مکان اختفاء بدون جلب نظر و کنجکاو نمودن دیگران و در آخر برای استتار نهایی استفاده از مصالح طبیعی همان منطقه برای یکی شدن با طبیعت پیرامون نقطه هدف بدون کمترین رد نشانه از ساخت و ساز.
