قبور غیرمعمول در گنج و دفینه یابی

تا پیش از ورود اسلام به ایران، خاکسپاری مُردگان مبتنی بر سنت و آدابی خاص انجام می‌گرفت. این باور آنان که انسانها پس از مرگ، همچون زندگان به آب و غذا و تجهیزات و پول نیاز دارند شاید مرهمی بود بر غم و اندوه بستگانی که دوست نداشتند بپذیرند عزیزشان دیگر نیست و ازبین رفته است.

پس با هدیه گذاری در کنار جسد به صورت عملی مراسم غمگین وداع را به نوعی مراسم بدرقه تبدیل میکردند. هر آبادی و شهری گورستانی داشت که همچون سیستم طبقاتی اجتماع آن روزگار در قبرستان نیز هر شخص با توجه به جایگاه اجتماعی خود در زمان حیات در قسمت از پیش تعیین شده مربوط به طبقه خود به خاک سپرده میشد.

با ورود دین اسلام این باور جدید که هیچ مساعدتی پس از مرگ جز عمل صالح و کردار و عملکرد ثواب پس از مرگ به کار نخواهد آمد بر جای باور قدیم نشست و گورستان های پیش از اسلام نیز به عنوان مظهر کفر و شرک ویران شدند.

اما میان ایرانیان بودند کسانی که هنوز به باور پدران خود پایبند بودند و طبق روال قبل مُردگان خود را دفن میکردند. اما ایشان مجبور بودند شبانه به جاهایی که برای خاکسپاری معمول نبود بروند و خویشاوند خود را به سنّت قبل همراه با هدایایی به خاک بسپرند با کمترین نشانی از محل دقیق دفن و فقط با حفر یک جوغن در اطراف قبر